Que é a poesia,
É non ter palabras para describila,
É amar o que amas,
É querer o que queres e odiar o que odias,
É un sentimento puro e sincero
É verdade e mentira á vez
É filosofia aplicada ao sentir,
É alucinar ?.
É amar ?..
É quererche como che quero e verche como che vexo.
Por que cando che vexo,
Sento a mera representación,
da poesia e da vida en se mesma que só
ten sentido se estas a o meu lado.
Deitado na miña cama contemplo
O teu rostro, a túa mirada, a túa boca, a túa todo
Pensar que pase días enteiros, meses
Contemplando a tua fermosura e nomeándoche de Diferentes
xeitos como o fai
como o fai un guerreiro antes da seguinte batalla,
Dando fin ao seu sentir, aos seus sentimentos,
Á súa vida, ao seu amor.
Téñome que resignar,
Pois esta enfermidade,
Que me corrompe por dentro,
Non me deixa achegarme a ti e namorarme,
Ámoche demasiado como para atarche a min e sufrir
Todos os días mentres che observo,
Non che desprezo
Nin che rexeito,
Só, ámoche demasiado.
a túa turbia mirada inquiétame,
mirada de primavera,mirada angelical,
mirada desexada,mirada de amor.
dóeme,dóeme moito terche e non poder
dicirche o que sento e ver,
ver como estas en os brazos doutro,
e me lastimas,lastimas a este pobre corazon
pero loitare,loitare hasta que sexas mia
e non descansare hasta que me esperte
e téñache a lado da miña cama,para preguntarche
todos os dias se me queres e contemplar o teu dulzura
e suave tez,por que che amo,
por que che amo,movere,
ceo e terra ata que sexas mia.
por que ao final mia seras e de ninguen mais……
Novo principe Hector,fillo
Maior do rei priamo
Ás portas da túa fortaleza chámoche,
Pois de odio estou repleto
E de vinganza teño ganas.
Pois mataches a Patroclo,
O meu curmán, e gozar matandote
Ante a mirada turbia do teu pai,
Pois fuches o unico que ha enfurecido
Ao gran Aquiles, che destruire, che destruire
E cesar a miña vinganza coa túa morte
E cear alimentandome dun principe asasino.
Ódioche, ódioche e moriras,
Novo principe Hector?…
Nácesme, téntasme
acaríñasme, sorrisme
mírasme, tranquilízasme
obsérvasme, paralízasme
sóñasme, espértasme
cálasme, fálasme
tesme, ámasme
¿ámasme? .
Arturo, heroe da brittania
Coa túa valentia loitaches e
Uniches o teu pobo,
Fuiches xusto e rei
Coroáronche, namoráchesche
E os teus amigos traizoáronche.
A ti rei de todos os celtas,
Dedícoche estes versos.
Longa vida ao rei Arturo!!!!!
soidade,que é iso
é estar só e aburrido
ou estar tranquilo,calando e sufrindo
iso pensaba antes de que me deixases,
e agora mesmo séntome vacio,
como un alma en pena,soa e maldita
nun mundo cada vez mais cruel e malo
agora que me atopo aqui,penso como
a sociedade crea o ben e o mal
nas persoas,posto que un angel como o teu
tan fermosa e sa deixoume só.
por que só me deixaches ante a vida,
ante a maldade desta sociedade,
e ante esta cruel vida.
cada vez que pense en ti me sentire só
e vacio,mentres que na soidade,
tratar de esquecerche á vez que
sentire como se morre por dentro a miña alma,
o meu ser,a miña persoa,a miña espiritu,a miña todo.
atoparme na soidade sentado,
sufrindo e esperando a miña morte
pensar en cada momento,
que senti os teus beizos,o teu cabelo
e a frescura e suavidad da túa pel.
sento que aos poucos me vou,
séntoo,pero estou listo
para deixar de loitar e afrontar a morte
dando descanso ao meu corazon
e uniendome a ti no mais alla,
me sentire vivo e pondre
fin á miña soidade regresando ao teu lado.
o meu amor……..
claudio
as sombras nos distorsionan,
crean monstros,
e sacan a maldade do animal que levamos dentro.
posto que a noite para uns, é sinonimo
do oculto e do misterioso.
aínda que misteriosa é a vida e a nosa
forma de pensar por que a cada
paso de viaxeiro, sempre vai haber,
un alma perdida,un animal rodeado de sombras,
un alma famenta e desexosa de poder,
lista para ferirnos.
como o malo dunha pelicula de terror
ou dunha novela de amor,
sempre estaremos vulnerables á maldade e á
escuridade e pesadez das sombras.
claudio.
De noite, atópome
Na miña cama, vexo as estrelas
Como as ve todo o mundo sen
Importar lugar, nacion ideoloxía
Ou credo.
Penso como todos nós
Sendo o mesmo, homes e mulleres
Que todos os dias fan o mesmo coma se
fosen formigas traballando
Para a súa raíña.
E non entendo, non entendo como poden chegar a Odiarse
mutuamente e a crear bandos.
Os vermellos uns decian os azuis outros, e ao final
Para que tanto odio e matanza se seguimos
Sendo o mesmo????carne humana
Con defectos e malos sentimentos.
claudio
sentinme baleiro coma se non tivese alma
fronte á tempestade e mala noticia recibida
e mentres veia o alba,pense en cada minuto
que estiven contigo e deixáchesme
deixáchesme como deixa o sol a tarde
e feríchesme feriches a miña corazon
e cada minuto que pase sen ti,
acordarme de como me partiches o corazon
claudio.